HELLO JUNE

Hoi hoi, een nieuwe maand dus tijd voor een update. Het is alweer juni, wat betekent dat ik nog maar 29 dagen hoef te wachten tot lieve Myrthe hier is. Wat ook betekent, wat jullie leuk vinden (Pap en mam), is dat ik over een dikke maand weer thuis rotzooi kom maken. Ondanks het feit dat dit avontuur er bijna op zit, zijn we nog volop aan het genieten van al het moois dat dit land te bieden heeft.

Twee weken geleden hebben we een bezoek gebracht aan het Maitland Cottage Orthopedic Hospital. Een ziekenhuis waar kindjes met vooral botbreuken aan het herstellen zijn. Het is nooit leuk om in een ziekenhuis te liggen lijkt me, dus besloten we die kindjes een ochtendje op te vrolijken met cupcakes, tekenen, ballonnen en make-up. Iets waar je niet alleen de kinderen happy mee maakt, maar ook mij. Een lach op het gezicht van een kindje is zo veel waard.. Zeker als je weet dat sommige kinderen al meer dan drie maanden in dit ziekenhuis liggen en eigenlijk helemaal niks te doen hebben. Mijn nagellak is achtergebleven in dit ziekenhuis en de meiden waren echt kleine diva’s toen we ze hadden opgemaakt en de nageltjes hadden gelakt. Evengoed soms ook schokkend om te zien dat de meeste kindjes hier helemaal alleen in een grote zaal liggen. Ofja, niet alleen want ze hebben elkaar. Maar gewoon het feit dat het niet mogelijk is als moeder om bij je kind te zijn op dat soort momenten, is toch erg verdrietig… Ik ben blij dat we deze kinderen een leuke ochtend hebben kunnen bezorgen en dat ze even alleen aan de leuke dingen hoefden te denken.

 

Daarnaast hebben we een voetbalwedstrijd gekeken in het WK-stadion van Kaapstad, over het niveau zullen we het maar niet hebben. Ik denk dat zelfs ik nog een goal had kunnen maken tijdens die wedstrijd (oke niet overdreven, maar het was dus echt heel slecht). Wel leuk om de sfeer mee te maken en mensen die uit hun dak gaan voor slecht voetbal, heerlijk.

Na bijna 4 maanden moesten we er ook maar eens aan geloven om de tafelberg op te gaan klimmen. We worden hier uitgelachen omdat we eigenlijk liever nog geen meter lopen, maar jongens, we hebben het gedaan hoor. Na dik 2 uur bereikten we de top van deze berg en namen we enkele risico’s voor het maken van “vette” foto’s. Waardoor ik ’s avonds m’n ogen niet meer dicht kon doen, omdat ik bijna op m’n smoel ging op een hoogte van maar liefst 1.085 meter. Ik leef nog + ik heb een vette foto en daar ging het uiteindelijk om. Sorry voor de mensen die het nu even benauwd krijgen, ik had het ook aardig warm zal ik je vertellen.

De energie om ook weer naar beneden te lopen, hadden we niet. We namen lekker de kabelbaan naar beneden, wat ideaal was. Toch trots op ons twee, we deden dit op het begin dus niet helemaal voor ons zelf, want een middagje netflix had ik ook prima gevonden. Maar het was weer een uitzichtje waar je u tegen zegt hoor!

 

Ook mijn stage nadert zijn einde, wat betekent dat ik nu druk bezig ben (met het schrijven van m’n blog hihi) maar zeker ook met het schrijven van mijn verslag. De komende weken zijn nog druk ingepland, met veel meetings, het opstellen van een marketingplan en uiteindelijk het afscheid nemen van mijn leuke collega’s.

Alhoewel ik er naar uit kijk om weer lekker thuis te zijn, wordt het nog 5 weken volop genieten en leuke dingen doen.

Seeee yaaaa xxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s